zondag 9 augustus 2015

Van tonic tot tokaj

Zo nu en dan hebben wij een reden om eens lekker uit eten te gaan. Dit keer was de aanleiding een dubbele en we hebben dan ook gekozen voor een wat luxer restaurant en een wat uitgebreider menu. Vorig jaar hebben tijdens de Heerlijk Tiendaagse gegeten bij Librije’ s Zusje en dit jaar kiezen we voor Kaatje bij de Sluis in Blokzijl. Kaatje is een begrip in mijn familie. Mijn ouders hebben ooit een horecazaak gehad en gingen in de goede jaren geregeld ergens eten. Meestal mochten wij, de jongste drie kinderen, mee. Maar als pa en ma gingen eten bij Kaatje, gingen wij een avondje bij mijn oudste, of een na oudste zus eten. Pa en ma gingen alleen. Vaak heb ik als kind gedacht dat daar hele vreemde dingen gebeurden. Maar uiteindelijk ben ik volwassen geworden en weet ik beter.

Afijn, ik moest Esther tenminste een keertje meenemen naar Kaatje. Ter ere van haar verjaardag en omdat Kaatje een aanbieding had tijdens de Heerlijk Tiendaagse togen wij verleden week vrijdag naar Blokzijl. Bij binnenkomst stelt de gastvrouw zich aan ons voor. Wat onwennig volgen we de gastvrouw naar onze tafel die, zo hebben we uit de mailwisseling begrepen, al anderhalf uur voor ons klaar staat. De bevestigingsmail luidde namelijk “Hierbij bevestigen wij uw reservering om 19.30 uur. Uw tafel zal vanaf 18.00 uur voor u klaarstaan.”  Wij hebben een zes-gangen-verrassingsmenu geboekt. Als u straks goed meetelt komt u, net als ik, boven de zes uit. Maar een kniesoor die daar op let. Toch? Of wij een wijnarrangement willen? Natuurlijk wil ik een wijnarrangement. Esther niet. Nee, er moet iemand de BOB zijn. En ja, zelfs wanneer wij haar verjaardag vieren hoef ik niet te rijden. Soms is dat wel heel fijn. Zoals nu. Wat wij als aperitief willen? Esther kiest voor mineraalwater en ik begin alcoholvrij met een tonic.

En dan komt het: een amuse. Soepje van komkommer met een tuile met een toefje gebrande uiencrème. Ik lepel het soepje uit het glas alsof het mijn laatste avondmaal is en geniet me suf. De op de tuile geplaatste toef gebrande crème van uien vind ik iets te sterk van smaak, maar Esther is er helemaal weg van terwijl zij de komkommersoep net iets te hoog op smaak vond. Of mogen we niet te kritisch zijn? Meteen nadat dit gerechtje (of zoals mijn schoonvader neigt te zeggen: dit bekplagerijtje) op is, komt het volgende hapje. Een mousse van eieren met een tomaat-basilicum pannacotta. Nu zijn eieren en tomaten een bekende goede combinatie, maar zo lekker als nu heb ik deze combinatie niet eerder mogen proeven.

Na dit gerecht komt de eerste wijn. Een droge riesling. Ik wist niet dat een Duitse wijn zo lekker kon zijn. Maar het bijbehorende gerecht mag er ook zijn: een salade van haring en granny smith appel en mierikswortel.  Ik ervaar het alsof er een engel over mijn tong piest. Esther vindt de mierikswortel te overheersend.  Zo zie je maar dat smaken kunnen verschillen. Het volgende gerecht blaast ons beiden van de stoel. Gevogeltepaté met ganzenborst, gecaramelliseerde walnoot en een kaasbolletje. Dit, gecombineerd met een witte wijn waar ik de naam en of de herkomst niet meer weet, is werkelijk een feestje in onze monden. U moet namelijk weten dat er bij dit gerecht ook wilde perzik en een crème van perzik geserveerd wordt. Esther heeft haar hele leven de smaak van perzik vervelend gevonden, maar deze was echt heel lekker. Zo ziet u maar weer: het kan verkeren. Soms ligt het aan de verwerking van een product of het vol van smaak is of niet is.

De volgende gang is een gestoomde snoekbaarsfilet met ingelegde bloemkool, bloemkoolschuim en linzen. Dit gerecht in combinatie met een droge witte chardonnay/viognier uit Frankrijk, maakt mijn dag. U zou denken dat het niet beter kan. U vergist zich. We gaan verder met een langzaam gegaarde lamsnek met thijmschuim. Een glas overheerlijke rosé uit de Rioja en alles komt bij elkaar. Daarna een gerecht van eendenborst met wortel en parelgort. Ik heb hier een aanvulling op gekozen van een ganzenlevertartaar. Esther niet. Zij eet nu eenmaal iets minder en heeft wat tegen de ganzenlever. De rode wijn bij dit gericht (een Pinot noir van het wijnhuis Louis Latour van zijn wijngaard in de Ardèche) was alleen al een reden om te gaan ervaren hoe de smaak van het eten versterkt kan worden door datgene dat je er bij drinkt. Tip: De wijn is te koop bij wijnhuis Jos Beeres in Groningen, maar is niet de goedkoopste in zijn winkel.

Een grand dessert maakt een einde aan dit bacchanaal. We sluiten bijna af met polderkoninkjes, aardbeien uit de polder, een pannacotta met bitterlikeur en lavendelijs met honing en gember. Hierbij een glas zoete dessertwijn, een tokaj. En om het af te sluiten een kopje espresso met bonbons en Drambuie. De bonbons bij de koffie zijn zeer verschillend van smaak. Esther vindt de eerste (truffel met een likeur) vies, terwijl ik die om te zoenen vind en ik wil de tweede wel uitspugen, terwijl Esther enorm van de bonbon met Bergamot en Aloë Vera geniet.   De laatste gang ervaren we erg wisselend. Maar ach… zo gaan de dingen nu eenmaal.


Tot later. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen