maandag 17 september 2012

De eetzaal in Contrexeville


Onderweg naar ons vakantieadres hebben wij een hotel geboekt als overnachtingsadres in Contrexeville  in Frankrijk. Het  hotel is een oud kuuroord in de Bourgonje in Frankrijk. In de veronderstelling dat kuuroorden oubollig zouden zijn, dacht ik dat wij geen goede keuze gemaakt hebben met dit hotel. Niets is echter minder waar. Het hotel is van goede kwaliteit  en heeft een uitstraling van rust en geborgenheid. De faciliteiten zijn op niveau en prettig  om in te verblijven. De sauna, die wij natuurlijk uitproberen, is wel klein maar schoon en de temperatuur in de sauna is voldoende hoog om te kunnen zweten. Er is ook een buitenzwembad maar om daar in te mogen  moeten we eerst onze zwemkleding ophalen van de hotelkamer. Dat vind ik teveel moeite. We koelen wel af onder de douche bij de sauna. De douchekop is aan vervanging toe maar dat mag de pret niet drukken. Na het aankleden gaan we naar de eetzaal. De eetzaal is Frans, en ik weet niet of u meteen snapt wat ik met Frans bedoel. Frans in een restaurant is sober, ontdaan van luxe, open en vrijwel zonder sfeer. Maar goed, in Frankrijk kom je niet voor de gezelligheid in een restaurant. In Frankrijk ga je naar een restaurant om lekker te eten. En dat hebben we gedaan……. We genoten niet alleen van het eten, maar ook van de overige gasten en het bedienend personeel in het restaurant. Zo was er een serveerster die voor alles een maatje te klein leek. Niet alleen voor haar kleren, maar ook voor de taak die zij moest uitvoeren. Haar uniform (of zo u wilt haar jurk) zat net te ruim waardoor het geheel wat slonzig aandeed. Zij moest door haar collega’s tijdens ons diner meerdere malen geattendeerd worden op gasten die nieuw aan tafel kwamen. Op een gegeven moment hoorden we een kabaal van jewelste. Het bleek dat zij een groot dienblad vol met eten en drinken had laten vallen. Met een rood aangelopen gezicht ruimde ze alles weer op om daarna de gasten die het eten zouden krijgen, geheel te vergeten. Die gasten waren een wat ouder echtpaar die volledig in de stijl van een oud kuuroord gekleed, met driedelig pak en avondjurk, zaten te wachten op het eten. Zij, de grand dame van het gezelschap, keek meelijwekkend naar de serveerster en bestelde bij een van haar collega’s de derde fles rosé. Hij schaamde zich voor zijn vrouw en liep voor de derde keer naar het toilet. Een ander stel, duidelijk van Nederlandse afkomst, komt op dat moment de eetzaal binnen. Zij,  een spichtige wat te lange dame voor haar postuur, draagt een babyfoon. Hij, een vermoeid uitziende dertiger, loopt achter zijn vrouw aan naar het tafeltje waar zij, zonder op een plaatstoewijzing te wachten, naar toe loopt. Als ze zich hebben geïnstalleerd komt een van de kelners op hen af en vraagt hoe het komt dat zij aan deze tafel zitten. U moet weten dat het in Frankrijk de gewoonte is te wachten tot je naar een tafel gebracht wordt. Het stel wordt dan ook aan andere tafel geplaatst; wij hebben overigens niemand zien plaatsnemen aan de tafel waar het stel eerst zat. Tegen de tijd dat de kaart gebracht is en de bestelling opgenomen kan worden, klinkt er geluid uit de babyfoon. De vermoeide dertiger haast zich het restaurant uit. De bestelling wordt door de vrouw doorgegeven en het eten wordt ruim voordat de man terug is geserveerd, de man kan aan het eten beginnen als de vrouw het eten al voor meer dan de helft heeft verorberd. Het bij het eten gebrachte biertje, dat volgens mij voor de man bestemd was, is inmiddels ook al lang in de slokdarm van de vrouw verdwenen. Na het hoofdgerecht houdt de man het voor gezien en verdwijnt. Bij het ontbijt de volgende ochtend wordt het stel vergezeld door de baby. Ik kan mij helemaal inleven in de gevoelswereld van de dertiger. Zo’n vakantie is teveel. Ik zou blij zijn als ik weer aan het werk kon. Maar ach, zo gaan de dingen nu eenmaal.
de ongezelligheid valt hier best mee......
Tot later.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen