dinsdag 12 juni 2012

Smile, het verwart mensen. Mij ook


Het kan maar zo gebeuren dat je in de war raakt van bepaalde zaken. Ik raakte nog niet zo lang geleden in de war van het op de foto bijgevoegde bordje. Wat moet je ermee? Weet u het? Ik kan niet zo veel anders bedenken dan het gewoon maar uitproberen. En zo geschiedde. Heel goed uitslapen in het weekeinde en zorgen dat niets je humeur kan be├»nvloeden. Best lastig als je na een autorit van 20 minuten in een overvolle bus mag stappen. De chauffeur kijkt verbaasd als ik met een glimlach van oor tot oor de bus instap. Ik wens hem en alle, mij inmiddels bekende, medepassagiers een vriendelijk goedemorgen. Geen reactie, ze kijken zoals ze altijd kijken. Ik blijf dit volhouden, denk ik nog aan het begin van de dag. Plotseling herinner ik mij dat mijn jaargesprek om half twaalf in de ochtend gepland staat. Oeps, ik zou in het afgelopen weekend kort de tijd nemen om mij even voor te bereiden op het gesprek. Nou ja, zoals Bassie van de echte Bassie en Adriaan al zei: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. En zoals ik mijzelf al had voorgenomen, deed ik dat ook. Gelukkig heb ik tussendoor nog een klein kwartier tijd gevonden om na te denken over mijn jaargesprek. Het wordt mijn tweede jaargesprek met deze leidinggevende. Vorig jaar verliep dat goed en ik kon dan ook geen reden bedenken waarom dat vandaag ook niet goed zou moeten gaan. Wel houd ik mijn glimlach vol, niet de hele tijd, een jaargesprek is tenslotte een serieuze zaak. Meteen na het jaargesprek gaat de lach weer aan! Ook mijn collega’s reageren niet anders dan anders. De eerste persoon die het opvalt is mijn dochter. Het is inmiddels half zes in de namiddag. “Goh pap, wat ben je aan het lachen, gaat het wel goed met je?” “Ja kind, ik ben alleen een beetje in de war.”
Misschien verander ik de tekst op het bordje nog wel in : smile, it confuses you. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten