donderdag 14 juni 2012

Zevenpersoonsauto vol paarse krokodillen


Ja, het kan maar zo gebeuren dat de verbazing al vóór 8 uur toeslaat. Vanochtend in de auto, onderweg naar ons werk vertelde mijn collega mij een uitzonderlijk verhaal. Ik woon zoals u misschien weet in een mooie gemeente in Drenthe. Burgemeester Heldoorn geeft leiding aan, naar ik altijd heb aangenomen, een grote groep gemotiveerde en enthousiaste gemeenteambtenaren. Ik durf dat gerust te zeggen, want mijn overbuurman werkt bij de gemeente en die vertelt heel vaak erg leuk over zijn werk en zijn collega’s. Ik heb tot voor vanmorgen geen duidelijke klacht gehoord over de gemeente, haar werkinzet en motivatie. Gelukkig maar, want er moet veel gebeuren in zo’n gemeentehuis. Nu hebben mijn collega en haar man vier kinderen, variërend in de leeftijd van net 5 tot 13 jaar. Niets bijzonders. Dat gebeurt wel vaker. Ruim twee jaar geleden zijn zij weloverwogen van Groningen naar Assen verhuisd.  Assen heeft namelijk de reputatie dat het goed toeven is voor gezinnen met opgroeiende kinderen. Ik kan hier over meespreken, want twintig jaar geleden heb ik hetzelfde gedaan. Niet met vier, maar toen nog zonder kinderen. Vandaag heeft mijn collega echter het gevoel dat de verhuizing van Groningen naar Assen een vergissing was. Vanwege een verandering in de regelgeving voor paspoorten en identiteitsbewijzen, moesten ook mijn collega en haar man voor alle vier de kinderen een nieuwe identiteitskaart aanvragen. Dit hebben zij als vanzelfsprekend gedaan. Gehoorzame burgers doen dat en vragen niet eens waarom dat nu weer nodig is. Nee, u moet weten dat burgerlijke ongehoorzaamheid mijn collega volledig vreemd is. De aanvraag is dus vier maal ingevuld, ondertekend en in aanwezigheid van alle vier de kinderen keurig ingeleverd en betaald op het gemeentehuis. Alles keurig volgens de regels en zonder mopperen. Dit is inmiddels een maand geleden. Gistermiddag belde de man van mijn collega naar het gemeentehuis met de vraag of de reisdocumenten klaar lagen. Ja hoor, die lagen klaar. “Dan kom ik ze even ophalen.” , was zijn reactie. Dan moet u wel uw kinderen meenemen.  Om kort re gaan, auto laden met vier kinderen en naar het gemeentehuis. Tegen vier uur komen zij aan bij het gemeentehuis. De kinderen hand in hand over het trottoir en netjes in een rij. Ja, deze vier zijn zeer gedisciplineerd.  Vraag mij niet hoe dat komt, de ouders zijn helemaal niet zo streng. In de hal van het gemeentehuis is het stil. Geen gasten. Geen rij voor welke balie dan ook. Aangekomen bij de balie vraagt de ambtenaar wat het doel van de komst van de familie is. “Wij komen de identiteitskaarten ophalen.” luidt het antwoord. “Daarvoor moet u een afspraak maken.” Maar vriendelijke meneer van de gemeente Assen, wij hebben zojuist gebeld. Ja dat kan, maar ik heb geen afspraak met u staan. “Het hele gemeentehuis is rustig en er zitten hier vier mensen op een rij te wachten achter hun loket. Kunt u even kijken of u de documenten kan vinden en meegeven? “Nee, u heeft geen afspraak” Afijn, de zevenpersoonsauto weer volgeladen en zonder identiteitsbewijzen trekt de familie huiswaarts. Ook vader en moeder van dit gezin komen niet in opstand tegen zo veel paars krokodil-gedrag.  Ik wel, het gaat mij echt te ver dat, als een gemeentebalie bezet is door een medewerker en er geen rij wachtenden is, een gezin met vier kinderen naar huis wordt gestuurd. Om op de eerstvolgende mogelijkheid terug te komen. Nu ben ik nog vergeten te vertellen, dat de eerstvolgende mogelijkheid over twee weken (27 juni ’12) is.
Als ik mijn collega weer zie, krijgt ze zes paarse krokodillen van mij. Of mag ze het zwembad dan niet meer in? 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen